De buitenwereld wordt kleiner

Terugkijkend op 2015 is dit een algemene constatering. Wanneer ik 2015 een cijfer moet geven is dat een 4 voor beleving en een 8 voor inzicht*. Deze twee grootheden zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, maar laten zich niet in enkele zinnen verwoorden.Laat ik een poging wagen (je kunt hier ook afhaken met lezen ..) “Het oplopen van niet-aangeboren hersenletsel is een heftige gebeurtenis, en zorgt in veel gevallen voor een breuk in de levenslijn. Vaak wordt deze breuk geassocieerd met ‘verlies’. Er verandert veel in het dagelijks leven door het letsel en iemand met NAH voelt zich een ander persoon dan daarvoor. Veel mensen met NAH rouwen dan ook om degene die ze niet meer zijn. Hoewel soms wordt aangenomen dat een rouwproces vaste fasen doorloopt van, > ontkenning > boosheid > verzet > verdriet naar acceptatie, blijkt dit voor mensen met NAH geen vanzelfsprekende volgorde. Het hersenletsel zorgt er voor dat er op verschillende momenten opnieuw gevoelens van verlies kunnen ontstaan. Juist doordat het leven voor iedereen op de ‘gewone’ manier verder gaat, wordt iemand met hersenletsel steeds opnieuw met zijn verlies geconfronteerd. Een belangrijk element van rouw bij niet-aangeboren hersenletsel is de duur: de rouw is chronisch, men komt het elke dag weer tegen. Waar rouw en verdriet na een overlijden door de tijd vaak afnemen, kan het bij een levend verlies juist progressief zijn en intenser worden
Ook is het veel lastiger om het te “verwerken”; het letsel is elke dag weer aanwezig, elke dag weer ondervindt men beperkingen ten gevolge van het letsel en het gaat nooit meer over.”
Ik had tot dit moment geen rekening gehouden met het feit dat verdriet progressief kan zijn, ik was er van overtuigd dat Thea langzaam maar zeker op weg was naar het acceptatieniveau! Ondanks dat het afgelopen jaar lastiger was dan de voorgaande jaren, weinig progressie, oplopende irritaties (ook bij mij), slechtere communicatie met de buitenwereld, die mede daardoor snel kleiner wordt.
Voor 2016 hoop ik dat ik voldoende nieuwe inzichten op kan doen om met deze nieuwe (blijvende) dimensie om te kunnen gaan. En daarnaast zal ik mijn uiterste best doen om de contacten met de buitenwereld weer te intensiveren, dat zal de kwaliteit van leven zeker verbeteren. Wanneer sommigen mij daarmee willen helpen, graag. 🙂 Het is zeker de moeite waard.

* Inzicht, mede gebaseerd op een lezing van Manu Keirse, K.U. Leuven (Chronische fase NAH)

5 Reacties op De buitenwereld wordt kleiner

  1. Lieve Co en Thea,
    Aangrijpend verhaal…. heb er geen woorden voor, maar begrijp zo goed wat deze situatie met jullie doet!
    Liefs, Ria

  2. Dag Thea en Co.Ik dacht al langere tijd hoe zou het zo zijn ,dat ik geen berichten meer zie van Thea en Co.Heb een keer een mailtje gestuurd,maar dat was dan waarschijnlijk een verouderd mailadres of zo.Nu is het mij duidelijk er waren geen berichten.Jullie waren in een situatie beland,waarin het leven buiten de deur niet meer aan bod kon komen.Nu is de conclusie,dat dat ook zo niet door kan gaan.Ik hoop,dat in al het chronische van de situatie toch nog momentjes mogen ontstaan,die het leven nog een beetje de moeite waard maken!Ontzaglijk moeilijk,maar het dient zich misschien toch aan ondanks ons zelf.Veel kracht toegewenst voor lichaam en geest.Veel liefs van Harmien Knol

  3. Beste Co en Thea,

    Ik weet eigenlijk geen goede woorden te vinden maar ik wil toch graag even een berichtje sturen.

    Dank jullie wel voor het delen. De acceptatie om het oude leven, het oude ‘zijn’ los te laten en te ‘wennen’ aan het ‘nieuwe’ leven lijkt mij al bijna onmogelijk. Het besef dat de acceptatie voor mensen met NAH dan ook nog geen logische opbouw is, is zo moeilijk en zwaar.
    Ik herken het deels van mijn vader destijds… Hij vereenzaamde omdat mensen steeds minder op bezoek kwamen.

    Ik vind het zeer krachtig en sterk zoals jullie hier mee omgaan en wens jullie samen EN met de buitenwereld een heel mooi 2016 vol liefde, plezier, vooruitgang en wonderen.

    Lieve groet en een knuffel (ik zal vragen aan Tarita om die te geven 😉 ),

    Karin Scholten

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.




zestien − 15 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.